Światowy Dzień Kota przypada na 17 lutego. Tego dnia święto obchodzi się corocznie od 2006 r. w Polsce, a także we Włoszech od 1990 r. Jest to specjalny dzień, który ma zwrócić uwagę na znaczenie kotów w życiu codziennym człowieka. Ma również podkreślić istotę niesienia pomocy bezdomnym zwierzętom, a także uwrażliwić ludzi na trudną sytuację czworonogów.

Kot to spełnienie ludzkich marzeń o udomowionym tygrysie – wciąż nieco dziki, chadzający własnymi drogami, obdarzony taką samą gracją jak wielkie kotowate, żyjące na afrykańskich sawannach, ale jednocześnie dostępny, przyjacielski, pozwalający podrapać się za uchem. Dlatego właśnie ludzie od tysięcy lat gościnnie otwierają przed kotami drzwi swoich domów. Mimo tak długiego stażu we wspólnych kontaktach, koty wciąż uchodzą za zwierzęta tajemnicze: chadzają własnymi ścieżkami, nie budują z ludźmi aż tak symbiotycznych więzi jak psy i zazwyczaj są bardziej skupione na sobie niż na towarzyszących im przedstawicielach gatunku ludzkiego – żeby wspomnieć chociaż wielogodzinne seanse kociej higieny lub niekończące się drzemki które zajmują kotom od 15 do nawet 20 godzin na dobę.

Kot nie stoi na baczność, nie waruje na rozkaz, nie podaje łapy na żądanie. Jest niezależny, wolny w swoim kocim serduchu. Jest nawet powiedzenie: chodzić własnymi drogami, jak kot. Mówi się, że psy są dla egoistów, a koty dla altruistów. Kotu nie można niczego nakazać, one są niezależne i tę niezależność demonstrują. Im bardziej chce się kota przymusić do czegokolwiek, tym bardziej się on buntuje. Koty nie potrafią obronić się przed złym człowiekiem, są za małe, za delikatne.

Koty są mądre, czułe i dzielne. Nie mogą się zachowywać jak psy, bo przecież są kotami. One potrafią wyczuć chorobę czy zbliżającą się śmierć. Wystarczy je obserwować uważnie. Potrafią przepowiadać pogodę, a nawet odnaleźć dom, pokonując dziesiątki kilometrów, bez GPS, kierując się własnym, kocim kompasem. Potrafią mruczeć, tylko one to potrafią. Świat bez kotów byłby smutny i gorszy, bardzo w to wierzę.

Wbrew powszechnej opinii koty nie są samotnikami, które najlepiej czują się wyłącznie we własnym towarzystwie. Oczywiście każde zwierzę ma swoją osobowość i własne potrzeby dotyczące kontaktu z człowiekiem. Są koty wylewne, stale domagające się pieszczot, są też dystyngowane lwy kanapowe, którym wystarczy, że człowiek znajduje się w tym samym pomieszczeniu. Ale ważne, żeby się znajdował. Kot domowy pragnie uwagi, towarzystwa, wspólnie spędzonego czasu.

Pozostawiony sam sobie, robi się smutny, może próbować wyładować swoje potrzeby (np. zabawy) w nieakceptowalny przez człowieka sposób (np. na firankach). Skazane na samotność koty domowe mogą nawet popaść w depresję. Tymczasem mruczący przyjaciel nie wymaga przecież nieustannego skupiania się na nim – wystarczy, że okażesz mu troskę, uwagę, spełnisz jego potrzeby dotyczące nie tylko jedzenia, ale i zabawy oraz kontaktu. Wówczas zobaczysz, że masz w domu wielkiego Przyjaciela.

wp.pl/Polityka